Michiel, toetsen, 2e stem & percussie
Het ontstaan van Karma Police (the project)…
Het idee voor Karma Police ontstond eind jaren negentig, toen de band Bug, waar Jos en ik in speelden, voor het eerst een nummer van Radiohead speelde. Er gebeurde iets bijzonders dat optreden, die avond in Nijmegen: er ontstond ‘chemie’ tussen band en publiek; of, 2+2=5 (maar die uitdrukking kenden we toen nog niet…). De combinatie van de stem van Jos en het repertoire van Radiohead maakte iets los. Het idee werd geboren voor een project: met een aantal enthousiaste en ervaren muzikanten het werk van Radiohead vertolken. Jos en ik meldden onszelf aan en werkten het idee verder uit. Wat willen we bereiken: een uur optreden met alleen maar werk van Radiohead? In elk geval het opus magnus ‘Paranoid Android’ natuurlijk…! Nu nog muzikanten bij het idee gezocht. De audities konden beginnen!
We besloten eerst op zoek te gaan naar een drummer en een bassist. Gitaristen genoeg, dus eerst maar zien of we de ‘ritmebatterij’ konden samenstellen! Daarmee was de auditie van de gezochte sologitarist bovendien ook het makkelijkst, zo redeneerden we. Zo gezegd zo gedaan. Leonne wilde ons wel op weg helpen door tijdelijk de baslijnen te spelen. Ondanks de aanname over gitaristen, hebben we met Collin een bijzonder exemplaar gevonden: zelf effecten bouwen om ‘die ene ultieme gitaarsound’ van ‘Jonny’ uit de speakers te laten knallen, een kaos pad inzetten voor die weirde gesamplede zanglijnen in ‘Everything’, anything goes. Ditzelfde geldt voor de drumpartijen die Vincent weet te produceren: er gaan geruchten dat hij zelfs ‘Myxomathosis’ aan het instuderen is. Maar dit zijn wilde speculaties… (vreemd genoeg heeft hij steeds minder lang dezelfde buren; een aanwijzing?). Rob verving Leonne en ziedaar, de huidige bezetting.
Muziekvoorkeuren
Als toetsenist van Karma Police heb je een afwisselend muzikaal bestaan. Het ene nummer ben je bezig uit allerlei apparaten tegelijk de meest weirde geluiden en samples te halen, wild draaiend aan allerlei knopjes van keyboards en effectenapparaten, het volgende moment sta je interessant voor je uit te kijken… omdat er gewoon geen toetsenpartij in het nummer zit. En er zomaar iets bijverzinnen doen we natuurlijk niet, Radiohead heeft die partij niet voor niets weggelaten. Ook de ‘toetsennummers’ kennen veel afwisseling. Van traditionele, Beatle-achtige fenderrhodespianopartijtjes (scrabbelaars schrijft u mee?) tot radiosamples uit het 8 o’clock news, van vette ‘analoge’ syntheseizer partijen tot quasi klassieke hobo- of vioollijntjes (die vaak gecontrasteerd worden door een flinke bak scheurgitaargeluid en drumgeweld).
Afwisselend dus. Dat is eigenlijk ook kenmerkend voor mijn muziekvoorkeuren. Die lopen uiteen van de cellosuites van Bach (gespeeld door Pablo Casals) tot het betere werk van Jimi Hendrix (voor mij in ieder geval Band of Gypsies). Veel jazz ook. Een paar favorieten: Dave Brubeck, Keith Jarrett, Chris Potter, Bill Evans. En - voor een toetsenist vanzelfsprekend? – muziek uit de jaren ’70 (en ’80). Het (wat oudere) werk van Genesis, Camel, Yes, Mo, Focus, Joni Mitchell, Rory Gallagher …
Vaak zijn er bijzondere combinaties van muzikanten die muziek voor mij bijzonder maken. Zoals de baslijnen van Jaco Pastorius op een plaat van Joni Mitchell (Don Juan’s Reckless Daughter), de hoge saxlijnen van Jan Garbarek gecombineerd met het pianowerk van Keith Jarrett (Nude ants), de briljante contrabaspartijen van Scott LaFaro op (helaas slechts enkele) platen van Bill Evans.
Instrumentarium
De huidige setup bestaat uit een (master)keyboard voor sample-based geluiden van Roland. Met name de hammond geluiden, fender rhodes piano’s en koren (choirs) van de JV1080 zijn prima bruikbaar. Een Yamaha AN1X is er voor de (virtueel) analoge sounds, voor het echte analoge gevoel een Oberheim Matrix 1000; tot slot is er een eenvoudige sampler.
Ik heb de afgelopen jaren redelijk wat verschillende keyboards en soundmodules uitgeprobeerd, maar een beperkt aantal goede geluiden is beter dan een ‘verzameling’ apparaten vol matige. Een uitzondering is de blauwe ‘draaiknoppenbak’ van Yamaha. Via de computer kun je honderden sounds downloaden en ‘inladen’ in je keyboard. Ietwat bewerkelijk maar stukken voordeliger ook dan uitbreiding met ‘soundcards’ die voor veel modules en keyboards te koop zijn.
Ook de toetsenist van Karma Police is niet ontsnapt aan de ‘effectenmanie’ van de leadgitarist: ik heb nu een rood en een blauw pedaaltje. Best geinig, maar inmiddels een aardige spaghetti aan kabels… Less is more? Vaak wel, maar bij de muziek van Radiohead niet altijd!
De muziek van Radiohead...
Het heeft een tijdje geduurd voordat ik de muziek van Radiohead echt ben gaan waarderen.
Was OK Computer nog een redelijk toegankelijk album, wat moet de beginnende Radiohead liefhebber met Amnesiac… Na het bijwonen van een live optreden (Goffertweide, Nijmegen) werd mij duidelijk dat die wat wonderlijke muziek toch eigenlijk wel buitengewoon boeiend is. Nummers met invloeden van the beatles en pink floyd worden afgewisseld met ‘elektronische experimenten’. Veel nummers kennen een mooie soort ‘gelaagdheid’: een briljante stapeling van melodielijnen. In dat opzicht vergelijkbaar met de jazz of symfonische rock uit de jaren ’70… Kortom, ik ben door ‘het project’ toch wel echt liefhebber geworden. Het laatste concert van de vorige tour in de HMH: briljant!
Radiohead spelen staat ook voor een mooie ‘muzikantenhobby’. Geweldig om uit te pluizen hoe een nummer als Paranoid Android in elkaar is gezet, hoe wonderlijke ritmepatronen worden gebruikt (opnieuw Paranoid, maar ook Pyramid song, 2+2=5, Morning bell), een briljante ‘swing’ in een nummer als ‘Go to sleep’…
De beste plaat van Radiohead is … de volgende plaat? Veel albums zijn wat mij betreft ‘klassiekers’, The Bends, OK Computer, Hail to the thief. Kid A en Amnesiac zijn wat moeilijker toegankelijk, maar leveren live een aantal spectaculaire nummers op. Packt like sardines vind ik daar een mooi voorbeeld van, maar ook Spinning plates. In rainbows is toch ook weer tamelijk briljant. Wat meer ingetogen (dankbaar in gebruik genomen door documenatiremakers op de publieke omroep). Arpeggi, 15 Step, Reckoner en Videotape: te gekke nummers (om er maar een paar te noemen). Huiswerk voor Karma Police! En dan is er The King Of Limbs. Dat is weer even wat anders. Werk a la Eraser, maar dan in complete bandbezetting. Een nieuwe uitdaging, maar een ding is zeker, live gaat dit weer heel bijzonder klinken!
Wat verder nog te melden? Hou je van goede muziek of ken je mensen die van goede muziek houden (en hoort het werk van Radiohead daarbij): meemaken erbij zijn, dat Karma Police!!